ประตูที่จะลงไปยังชานชาลาที่สถานี Harrisburg

วันที่ 29 ตุลาคม 2554 ออกเดินทางไปหาวงสุนทราภรณ์ที่มาแสดงที่ New York จะได้ไปเอาอาหารเสริมที่แม่ฝากมา และฝากของกลับไปด้วย การเดินทางเริ่มต้นที่การจองตั๋วรถไฟล่วงหน้าในเว็บของ Amtrak แล้วปริ๊นท์ใบจองออกมา โดยจองขาไปจาก Harrisburg to New York ขากลับ New York to Middletown ที่ไม่ได้ออกจาก Middletown ตอนขาไปเพราะว่าที่สถานี Middletown เป็นแค่จุดหยุดรถคล้ายๆสามเสน ไม่มีเครื่องจ่ายตั๋วอัตโนมัติ หรือที่ซื้อตั๋ว แต่ที่ Harrisburg มี จึงต้องไปที่นั่น แล้วเอาส่วน barcode ของใบจองไปจ่อ ให้เครื่องพิมพ์ตั๋วทั้งสองใบออกมา แล้วก็นั่งรอเวลา 8.30 ที่รถจะออก ที่นี่เป็นสถานีไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่

ที่พักผู้โดยสาร

กระเป๋าใส่ของฝาก

ชานชาลาก็เหมือนทั่วๆไป รถไฟก็ดูแข็งแรงปลอดภัยดี เป็นรถไฟติดแอร์ ข้างในก็สะอาด นั่งสบาย คล้ายๆเครื่องบิน มีหิ้งไว้สัมภาระเหนือหัว ที่เบาะมีปลั๊กไฟให้เสียบใช้ด้วย และก็มี Wi-Fi ตลอดการเดินทาง ค่ารถก็แพงกว่ารถไฟไทยเยอะ เที่ยวนี้ไปกลับ $50 แต่ได้ซื้อบัตรลดสำหรับนักเรียนไว้ ก็ลดได้เหลือประมาณ $44 กว่าๆ

ภายในรถไฟ

ชานชาลา Harrisburg ถ่ายจากในรถไฟ

พยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีหิมะ (ซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติของเวลานี้) ตอนออกจากบ้านมาถึงสถานีฝนตกตลอด อากาศก็หนาวอยู่ พอรถไฟออกก็เห็นหิมะทันที หิมะตกมาตลอดจน

ชานชาลาสถานี Philadelphia

มาถึง Philadelphia ก็เปลี่ยนเป็นฝนแทน แต่พอออกมาจากที่นั่นสักพัก ก็เป็นหิมะจนถึง New York ใช้เวลาเดินทางราว 4 ชั่วโมงกว่า มาถึงที่หมายราวๆ เกือบๆบ่ายโมง พอมาถึง ขึ้นมาจากชานชาลา ก็มีทางเชื่อมกันเป็นใยแมงมุม สามารถเดินไปลงรถไฟใต้ดินของเมืองได้หลายสาย รถไฟใต้ดินที่นี่มีเป็นสิบสาย ต้องดูแผนที่ที่จะติดเอาไว้เป็นระยะ มีเครื่องขายตั๋วที่มีตั๋วให้เลือดหลายแบบ ทั้งแบบสัปดาห์ เดือน หรือแบบเหมาภายในวงเงินเท่านี้เท่านี้ ครั้งนี้ว่าจะไปซื้อเสื้อหนาวที่ห้าง Filine Basement ซึ่งได้ดูแผนที่มาก่อนบ้างแล้ว แล้วจากนั่นก็นั่งไปแถวที่สุนทราภรณ์เล่น แล้วก็มีเผื่อขากลับมาที่รถไฟ จึงซื้อเหมา $10 ก็ได้บัตรพลาสติกบางๆ เขียนตัวโตๆว่า Metro Card มีแถบแม่เหล็ก มาใบนึง เวลาจะเข้าไปยังชานชาลาของรถใต้ดินก็เอาบัตรนี้รูด รถใต้ดินที่นี่ดูเก่ากว่าที่เมืองไทย แต่ภายในรถก็คล้ายๆกัน คนเยอะมาก มีหลากหลายเชื้อชาติ ส่วนมากไม่ค่อยได้นั่ง ยืนตลอด

ออกมาจากสถานีที่เชื่อมกับรถไฟ (สถานี Penn Station) มาได้แป๊บนึงก็มาถึงสถานีที่ใกล้กับห้าง จำชื่อสถานีไม่ได้ แต่เป็นสวนสาธารณะสักที่ พอขึ้นมาหิมะก็ยังตกอยู่ มีกองหิมะสะสมอยู่ตามพื้นบ้างแล้ว ที่สวนนี้เป็นลานกว้าง มีเปิดบูทขายพวกผักผลไม้ ของกินด้วย เดินออกมาจากที่นั่นก็เป็นห้างพอดี

สวนสาธารณะ ถ่ายจากบนห้าง

ห้างนี้ขายแต่เสื้อผ้า มี 3 หรือ 4 ชั้นจำไม่ได้ แต่ละชั้นก็จะแยกเป็นเสื้อผ้าผู้ชาย เสื้อผ้าผู้หญิง รองเท้า กระเป๋า จากที่ดูมาปกติห้างนี้ก็จะถูกกว่าที่อื่นอยู่แล้ว และตอนนี้มีลดราคา คนก็เลยเยอะละมั้ง พอเข้ามาก็ขึ้นไปชั้นเสื้อผ้าผู้ชายก่อนเลย เดินๆไปเห็นแผนกหมวกกับถุงมือก่อนก็เลยเลือกๆมา ได้ถุงมือถักมาสองคู่ หมวกแก๊ปแบบหมวกที่ผ้าปิดมาถึงแก๊ปสองใบ ใบนึงใส่เอง อีกใบฝากให้พี่จิมมี่ที่เป็นธุระจัดการเรื่องของฝากที่แม่ฝากมาให้ แล้วก็ได้ที่ปิดหูมาเผื่อหนาวมากๆ คู่นึง จากนั้นก็ไปดูๆเสื้อหนาว ก็ได้เสื้อสีเทา แบบมีฮู้ด ข้างในทำเป็นขนๆแบบขนสัตว์ จับๆดูแล้วอุ่นดี มาตัวนึง แล้วก็ลองไปดูกางเกงยีนส์ เอาไปลองหลายตัว แต่เป้ามันต่ำเกินไปทุกตัว ใส่ไม่ชิน ก็เลยไม่ได้เอา พอจ่ายตังเสร็จก็ลองเดินลงไปดูรองเท้าที่จะเอาไว้ใส่กันน้ำกันหิมะได้ แต่เห็นราคาแล้วซื้อในอีเบย์ถูกกว่าเยอะ เลยไม่ได้ซื้อ สรุปก็ได้แค่หมวก ถุงมือ ที่ปิดหู และเสื้อกันหนาว ซื้อเสร็จก็รีบไปยังรถใต้ดิน เดินทางต่อไปที่ร้านอาหารที่วงเล่น ร้านอาหารที่นั่นเป็นภัตตาคารจีน อยู่นอกเมืองออกไปไกลพอสมควร ต้องข้ามไปอีกเกาะนึง นั่งรถราวๆครึ่งชั่วโมงได้กว่าจะมาถึง ตรงที่สถานีรถใต้ดินขึ้นนั้นน่าจะเป็น Korea Town เพราะเห็นมีร้านเกาหลีเยอะแยะมาก ร้านจีนมีแซมๆบ้าง จากตรงนั้นเดินไปสัก 7-8 block ก็ถึงที่ร้าน มาถึงราวๆ 6 โมงเย็นกว่าๆ late จากที่นัดพี่ไอซ์ไว้ราวๆชั่วโมงนึง เพราะไปงงๆกับรถใต้ดินอยู่ และได้ขึ้นผิดสายครั้งนึงต้องนั่งกลับมา เสียเวลาไปโข

วงกำลังแสดง

พอมาถึงเจอใครๆ ก็ทักทายเคารพกันไป ได้กินโต๊ะจีนของนักร้องที่ตอนนี้เหลือคนกินแค่พี่ตั๊กกับแจ๊บ นอกนั้นไปเตรียมตัวหมดแล้ว ก็กินเป็นเพื่อนกัน อาหารอร่อยดี กินเสร็จ ก็ออกไปช่วยพี่ไอซ์ขายของอยู่แถวทางเข้า โดยที่บูทนี้มีพี่ไอซ์ พี่น้ำหวาน เพื่อนพี่ไอซ์ที่เขาอยู่ที่นี่ และแบงค์ ประจำอยู่ ในงานก็มีแต่คนไทย การแสดงก็เหมือนคอนเสิร์ตอื่นๆของสุนทราภรณ์ แต่จะมีการแสดงอื่นคั่นด้วย โดยจะแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทย และวัฒนธรรมสากล คนแสดงไม่ใช่คนไทย คงจะเป็นชุดที่ทางกงศุลจัดหามามั้ง โดยรวมก็คือเป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีน บรรยากาศหรูๆหน่อย คล้ายๆงานแต่งงาน แสดงจบก็เก็บของ กลับบ้านพักกัน โดยแบงค์ขอไปอาศัยนอนกับนักร้องผู้ชายด้วย วันนั้นรู้สึกจะได้นั่งรถท่านกงศุลกับภรรยาไปส่งถึงที่บ้านพักมั้ง ไม่แน่ใจว่าเป็นท่านกงศุลหรือเปล่า ก่อนถึง คุณอาภรรยานึกครึ้มพาพวกเราไปนั่งกระเช้าข้ามแม่น้ำ ซึ่งเป็นเที่ยวสุดท้ายของวันนั้น ราวๆตี 1 ได้ พอถึงบ้านพักที่อยู่ในเมือง บนเกาะแมนฮัตตัน ก็คุยอะไรกันนิดหน่อยก่อนเข้านอนโดยไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใดๆทั้งสิ้น

รุ่งขึ้น 6 โมงเช้านาฬิกาปลุกแต่หลับต่อ สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็ 7 โมง ปลุกพี่จิมมี่ที่ว่าจะออกไปห้างด้วย แล้วก็ฝากขนมของฝากให้พี่เค้าไปแจก กับหมวกพี่จิมมี่และหูฟังของบุ๊ค แล้วก็ออกมากัน เดินๆมาได้สักพักก็แยกกัน พี่จิมมี่ไปชอปปิ้ง แบงค์ลงไปรถไฟใต้ดิน เพื่อไปยังสถานี Penn Station ภายในเวลา 8.00 ก็มาทันพอดี ตอนนั้นหิวมาก เลยแวะซื้อแซนด์วิชอันใหญ่ๆอันนึงกับน้ำขวดนึงไว้กินบนรถ ซึ่งถือว่าแพงอยู่ คือแซนด์วิช $7 น้ำขวดเล็ก $1 พอขึ้นรถไฟมานั่งแล้ว เค้าประกาศว่าจะไปถึงแค่ Philadelphia เท่านั้น แต่มาดูตั๋วก็ไม่ผิดขบวนนี่นา เลยนึกในใจไม่เป็นไร ไปถึงแล้วค่อยว่ากัน อาจจะได้เที่ยว Philadelphia นิดหน่อย จากนั้นรถก็แล่นไปจนหยุดที่ Philadelphia ก็ต้องลง สถานีนี้ใหญ่มาก ราวๆหัวลำโพงได้ มีร้านอาหาร ร้านขัดรองเท้าด้วย พอมาถึงก็ไปถามพนักงานเลยว่าจะต้องทำอย่างไร เค้าก็ว่าให้รอขบวนไป Harrisburg ตอนบ่ายโมงโดยใช้ตั๋วเดิม ตอนนั้นน่าจะสัก 10 โมงมั้ง เลยตัดสินใจเดินเที่ยวเมือง หิมะหยุดตกแล้ว แต่อากาศยังหนาวอยู่ สถานีรถไฟอยู่ห่างจากใจกลางเมืองพอสมควร เลยเดินขาลาก เดินไปเรื่อยๆ จนเข้าบริเวณ U of Penn รู้สึกได้ถึงบรรยากาศเด็กเรียน เดินต่อไปเจอห้างเล็กๆ เข้าไปต้องฝากของไว้ และมีป้ายบอกโทษของคนขโมยด้วย ซึ่งต่างจากห้างใน Middletown ที่ไม่มีอะไรแบบนี้ เลยสงสัยว่าที่นี่คงเคยเกิดเรื่องแบบนี้ละมั้ง และก็คิดว่าคงเป็นฝีมือคนเอเชียที่อยู่ที่นี่เยอะกว่าที่นั่น สินค้าในห้างก็เป็นของกิน คล้ายๆกับ Giant Food Store จะมีบางอย่างที่ที่นั่นไม่มีบ้าง โดยเฉพาะของเอเชียกับลาตินอเมริกาที่จะมีเยอะกว่า ดูๆไปก็ได้มิงค์เชค คุกกี้ และน้ำเปล่ามาเท่านั้น ขากลับก็เริ่มหิว พอดีมีร้านฮอทดอก รถเข็นตั้งอยู่ แบบเดียวกับที่เคยเห็นในทีวีตอนอยู่เมืองไทย คนขายเป็นแขกอิสลาม ฮอทดอกก็ง่ายมากๆ แค่ขนมปังฮอทดอกอันเล็กๆ กับไส้กรอกแท่งนึงเอามาทอด แล้วเค้าก็จะถามว่าราดซอสอะไรบ้าง เราก็ชี้ๆให้เค้าบีบใส่ให้ ไม่มีผักอะไรเลย สั่งมาสองชิ้น $2.50 แล้วก็เดินไปกินไปด้วยความหิวและเหนื่อย พอมาถึงสถานี ปรากฏว่ารถขบวนบ่ายโมงนั้นก็ถูกยกเลิกอีก จะมีอีกทีตอนสี่โมงเย็น เลยไปดูๆตามร้านขายอาหารในสถานี ว่ามีอะไรน่ากินบ้าง ก็มีร้านแบบบุฟเฟ่ต์อยู่ เราหยิบโฟมที่เป็นหลุมๆมา แล้วเลือกตักอะไรก็ได้ตามใจ เสร็จแล้วเอาไปให้คนขายชั่ง และคิดราคาตามน้ำหนัก ราคาเท่าไหร่จำไม่ได้ แต่ก็อิ่มและไม่แพง อาหารก็ดีด้วย กินอิ่มแล้วขี้เกียจออกไปเดินแล้ว ก็นั่งรอรถอยู่แถวนั้นจนรถมา ก็ไปขึ้นรถตามปกติ คราวนี้คนเยอะมาก ที่นั่ง ดูแล้วเต็มทุกที่ คงเป็นพวกตกค้างนั่นเอง ที่รถเขายกเลิกน่าจะมาจากหิมะที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จ

มาถึงสถานี Middletown ราวทุ่มกว่าๆ ลงรถแล้วก็เดินลากกระเป๋าเข้าบ้านไปอาบน้ำนอน

Here is the content in my wvdial.conf:

[Dialer Defaults]

Init1 = ATZ
Init2 = ATQ0 V1 E1 S0=0 &C1 &D2 +FCLASS=0
Init3 = AT+CGDCONT=1,"IP","wap.cingular",,0,0
Modem Type = USB Modem
Phone = *99***1#
Username = wap@cingulargprs.com
Password = CINGULAR1
Modem = /dev/ttyUSB0
Stupid Mode = 1
ISDN = 0
Dial Command = ATDT

Note:

• What you need to pay attention to for putting your correct APN is the string after Init3. In this case, mine is “wap.cingular”.
• For at&t, the Phone dial number can be either *99# or *99***1#.
• For at&t, the Username and Password can be any strings or blank.

และอย่างสุดท้ายที่ขาดไม่ได้คือข้าว เดินไปแผนกข้าวก็เลือกข้าวกล้องยี่ห้อใหม่ไม่ซ้ำเดิม (และไม่แพงมาก) ก็ได้ ยี่ห้อ River มา เขียนว่า Brown Rice Whole Grain ถุงละ 2 lb (๒ ปอนด์ ราวๆ ๙ ขีดกว่าๆ) แล้วก็มาเห็นใกล้ๆกัน ข้าวบาสมาติ (Basmati) ของยี่ห้อ Carolina (ซึ่งเป็นยี่ห้อของข้าวกล้องที่เพิ่งหมดไป) ของอเมริกา แต่เป็นข้าวจากอินเดีย เคยเจอในเน็ตว่าเป็นข้าวหอม ฝรั่งเรียก Aromatic Rice ซึ่งที่เห็นมีอยู่ ๒ ชนิด คือ บาสมาติ กับ หอมมะลิ ข้าวนี้พวกแขกมักจะนิยมเอามาทำข้าวบิรยานี หรือไม่ก็ข้าวปุเลา โดยส่วนตัวทั้ง ๒ อย่าง ภาษาไทยมันก็ข้าวหมกนั่นแหละ แต่ก็มีภาษาโบราณคือข้าวบุหรี่ ซึ่งเพี้ยนมาจากบิรยานีนั่นเอง (เชฟอินเดียคนหนึ่งบอกว่า ข้าวปุเลาจะทำง่ายกว่า และเครื่องน้อยกว่า คือประมาณว่า มีอะไรก็ใส่คลุกเข้าไป ส่วนบิรยานีจะมีอะไรต่ออะไรเยอะแยะ และจะปรุงแบบแยกชั้น คือ มีชั้นข้าว ชั้นไก่ อะไรแบบนี้ อาจจะว่าปรุงประณีตกว่าก็ได้) เลยลองซื้อมา จะลองมาทำข้าวบิรยานี ถุง ๒ ปอนด์เหมือนกัน แต่แพงกว่าข้าวกล้อง ราวๆ $3 กว่าๆ ที่ห้องมียี่หร่ากับพริกไทยแดงบดอยู่แล้ว เคยเห็นแว้บๆว่าข้าวบิรยานีเขาใส่อบเชยด้วย ก็ไปแผนกเครื่องเทศ หา Cinnamon (อบเชย) ก็มีทั้งแบบเป็นแท่ง กับแบบบดเป็นผงแล้ว แบบแท่งคงใช้ไม่สะดวก และแพงด้วย เลยเอาแบบผงกระปุกเล็กมา เครื่องเทศอย่างอื่นยังไม่ได้มอง เพราะแต่ละอย่างก็ไม่ถูกเท่าไหร่ นอกจากนี้ อย่างสุดท้ายจริงๆ ก็เนื้อไก่งวงบด ๑ แพ็ค เป็นอันว่าจบการจ่ายตลาดครั้งนี้

วันนี้ไม่มีเรียน ตอนบ่ายว่าจะไปในเมืองฝากเงินที่ทาง ก.พ. ส่งเช็คมาให้ ตอนเช้าตื่นมาก็คิดว่าได้ฤกษ์ทำข้าวบิรยานีเสียที เริ่มจากเอาข้าวบาสมาติมาซาวแล้วก็แช่น้ำทิ้งไว้ แค่ใส่น้ำซาวก็ได้กลิ่นหอมมาทันที หอมแบบมันๆ ไม่เหมือนข้าวหอมมะลิ มาที่ไก่ รู้สึกว่าตัดสินใจผิด น่าจะซื้อไก่ธรรมดามา ก็ไม่เป็นไร ไก่งวงก็ไก่งวง แถมบดด้วย จะรอดไหมนี่ ก็เอามาคลุกกับโยเกิร์ต เกลือ น้ำมันมะกอก แล้วก็เครื่องแทศทั้งหมด ๓ อย่างที่มี จากนั้นหุงข้าวให้กึ่งสุกกึ่งดิบพอ แล้วเดี๋ยวค่อยมารวมในกระทะ ตามสูตรเขาให้ใส่น้ำมันไปด้วย ก็ใส่น้ำมันมะกอกไป ไม่นึกว่าข้าวนี่สุกเร็วมาก แล้วก็ฟูเยอะด้วย ไม่ถึง ๑๐ นาที ได้ข้าวมาค่อนหม้อ แล้วก็ออกจะแฉะๆ สงสัยน้ำเยอะไป (ปกติข้าวบาสมาติจะไม่มียาง หุงแล้วไม่แฉะ แต่นี่ทำแฉะจนได้) ก็ไม่เป็นไร ลองต่อไป เอาไก่บดที่คลุกมาตักใส่กระทะ พอเต็มพื้นที่กระทะแล้วยังไม่หมด ก็เอาข้าวใส่ลงไปครึ่งนึง แล้วก็ใส่ไก่ต่อจนหมด แล้วปิดไก่ด้วยข้าวอีกชั้นหนึ่ง ตามคอนเซ็บในสูตรว่าไก่อยู่ล่าง ข้าวอยู่บน จะได้กลิ่นจากข้างล่างขึ้นมา สุดท้ายกลัวไม่มีฝัก ก็เอาฝักโขมโปะหน้าไป ปิดฝากระทะแล้วก็ตั้งไฟ

รอไปราว ๒๐ นาทีก็ได้กลิ่นหอมดี กลิ่นยี่หร่านำมาเลย ผสมกับกลิ่นข้าวบาสมาตินิดหน่อย ได้ฤกษ์ปิดไฟแล้วก็ตักมากิน รู้สึกมันแฉะๆ แล้วก็ไม่เหลือง เพราะว่าไม่ได้ใส่อะไรที่ทำให้เหลือง ข้างล่างนี่ไหม้ ตามที่สังหรณ์ใจแต่ต้น แต่ดีที่ไม่ติดกระทะ เพราะมีน้ำมันนิดหน่อย แล้วก็เป็นกระทะเทฟฟลอน ก็เลือกตักที่ไม่ไหม้มา ตักมาใส่จานไม่หมดข้าวเยอะมาก เลยต้องใส่ชามใบใหญ่ ก็ได้เต็มชามไป กินแล้วแรกๆก็รู้สึกพอใช้ได้ กินไปอีกหน่อยรู้สึกว่ามันมันเกินไป เลี่ยนมาก รู้สึกว่าผสมกับยี่หร่าแล้วก็ทำให้เลี่ยนไปใหญ่ ไก่งวงบดก็รู้สึกว่ากลิ่นมันไม่ค่อยเข้ากัน แปลกๆ แต่ก็กินไปจนหมดเพื่อความอิ่ม แล้วก็อิ่มมาก เพราะมันเยอะ และข้าวแฉะด้วย รู้สึกเบื่ออาหารอินเดียไปเลย อันนี้เป็นยกแรก ไม่ได้ถ่ายรูปไว้

หลังจากกินข้าวเสร็จอาบน้ำ ก็นั่งรถเข้าเมืองไปฝากเงิน แล้วก็และเหรียญ Quarter ($0.25) มา $20 จะเอามาหยอดเครื่องซักผ้า วันนี้ฝนตกหยิมๆ ฟ้าปิด อากาศค่อนไปทางหนาว มีป้ายบอก 66F หรือราวๆ 19C เหมือนเมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมา ขากลับว่าจะแวะห้าง Giant อีกรอบซื้อเครื่องเทศเพิ่มมาแก้ตัว ก็นั่งรถมาลงที่ใกล้ๆห้าง Giant ไปเอาน้ำเปล่ามา ๒ แกลลอน แล้วไปหาผักชีมากำนึง $0.99 นึกได้ว่ามะนาวหมดไปครึ่งลูกกว่าแล้ว ก็ไปคว้ามาอีกลูก คราวนี้ลองเลมอนบ้าง แล้วก็ไปเลือกเครื่องเทศ ที่นึกๆไว้น่าจะมี ขมิ้น ขิง มิ้นท์ ก็หยิบมา แต่ละขวดก็ $2-4 ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ จึงจ่ายตัง และหิ้วกลับมา

Biryani Version 2 (Vegetable Biryani)

ตอนเย็นทำข้าวบิรยานีอีกรอบ คราวนี้ไม่เอาไก่งวงแล้ว เอาผักล้วนๆ เป็น Vegetable Biryani เครื่องก็ยังไม่ครบตามสูตรเหมือนเดิม เขามีเป็น ๑๐ กว่าอย่าง มี saffron หรือหญ้าฝรั่นด้วย ซึ่งไอ้นี่เป็นเครื่องเทศที่แพงที่สุดในโลก แพงกว่าทองคำด้วย ลองหาดู ที่ห้างไม่มีขาย (บิรยานีดั้งเดิมแถวตะวันออกกลางจะใช้ตัวนี้ทำให้เป็นสีเหลือง ซึ่งจะออกส้มๆ พอมาที่อินเดีย ก็มีใส่ขมิ้นลงไปด้วย เลยเป็นสีเหลืองอย่างที่เห็น) แต่อย่างน้อยก็มีมากขึ้น และหวังว่าผักชีกับขิงจะมาสู้กับยี่หร่าได้บ้าง พอลงมือทำ เอาข้าวแช่น้ำไว้อย่างเดิม แล้วเทน้ำออกพักไว้ (ไม่หุง) ใช้ข้าวน้อยลง กะว่าตอนเย็นไม่กินมาก แล้วก็เอาแครอทไปต้มให้นิ่ม เทน้ำมันมาพักไว้ เป็นน้ำสต็อก (๕๕๕ เลียนแบบในสูตรบิรยานีผัก เอาน้ำต้มผักมาเก็บไว้เป็นน้ำสต็อก) เอาผักชีมาคลุกกับเครื่องเทศทั้งหมดที่ซื้อมา ใส่น้ำมันมะกอกไปหน่อยให้มีน้ำๆ เพราะทุกอย่างมันเป็นผง ตั้งกระทะกับน้ำมันให้ร้อนแล้วเอาผักชีที่คลุกลงไปผัดให้กรอบๆหน่อย จากนั้นเอาข้าวดิบที่พักไว้มาผัดกับเครื่องเทศที่ผัด (คิดว่า) ได้ที่แล้วในกระทะ คลุกๆไปจนเหลืองดีแล้วเพราะขมิ้น เกลี่ยข้าวให้ทั่วกระทะ ใส่แครอทโปะหน้าลงไป แล้วเอาน้ำแครอทที่พักไว้มาใส่ ก็ได้ปริ่มๆข้าวพอดี ตั้งไฟอ่อนๆ ปิดฝา เพื่อหุงให้ข้างสุกนั่นเอง ใช้เวลาไม่นานน้ำก็หมดไป ได้ข้าวหมกแครอทที่ไม่แฉะ ดูดี หอมน่ากิน ไม่ไหม้ด้วย แต่ก็เยอะอยู่ คงกินไม่หมด ลองกินดูก็อร่อยดี ไม่เลี่ยนมากถึงแม้น้ำมันยังเยอะอยู่ แต่รู้สึกเครื่องเทศทั้งหมดมันค่อนข้างลงตัว ตักมากินเกือบครึ่งกระทะก็อิ่มแล้ว ที่เหลือเอาไว้มื้อเช้าพรุ่งนี้

เครืีองเทศทั้งหมดที่ใช้ในบิรยานีผัก มื้อเย็น

กลับมาก็ทำอาหารเย็น ผัดปลาซาดีนกระป๋อง (ในน้ำเกลืออีกแล้ว แต่ก็มีน้ำมันปลาออกมาด้วย) กับผักโขมและผักหางหงส์ที่เหลือ ใส่ยี่หร่า พริกไทยแดง และเกลืออย่างละราวๆ 3/4 ช้อนโต๊ะ ผัดๆไป กลิ่นปลาไม่เหลือ มีแต่กลิ่นยี่หร่าฉุนๆ กลิ่นคล้ายๆผงกระหรี่เหมือนกัน ลองกินดูก็อร่อยดี พริกก็เผ็ดใช้ได้

ที่เขียนเรื่องนี้เพราะติดใจผักโขมกระป๋อง ไม่เคยเห็นและไม่เคยกินที่ไทย พอมาอยู่ที่นี่ ก็ว่าจะพยายามหาอะไรที่มันมีประโยชน์ต่อร่างกายหน่อย พวกผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ที่ไม่หนักมาก เช่น ปลา ไก่ หมู แต่ก็หาที่ไม่แพงด้วย จากที่สำรวจดู พวกผัก ผลไม้สดส่วนมากจะแพงหน่อย (แต่ก็ไม่มาก แค่แพงกว่าเมืองไทยราวเท่านึง) ผักมีขายแบบเป็นมัด กับเป็นถุง ถุงละหลายมัด เฉลี่ยมัดนึงก็ $1.50 up จะมีบางอย่างที่ถูกหน่อย เช่น กระหล่ำปลี แครอท มัดละ $0.99 (มันก็ $1 ละว้า ที่นี่ชอบทำอะไรลงท้ายด้วย 9 โดยเฉพาะ 99 ซึ่งมันก็ทำให้รู้สึกว่าถูกกว่าเยอะจริงๆอะนะ) นอกนั้นก็จะมี $1.99 $2.99 $3.99 (ระดับนี้เริ่มมีพวกหลายมัดรวมกันในถุงเดียว) $4.99 เป็นต้น

พอเห็นว่าผักสดแพง ตอนแรกก็เลยยังไม่ซื้อ ลองหาทางเลือกอื่น ก็มาเจอผักกระป๋อง ซึ่งมักจะเป็นผักต้มยัดกระป๋อง ซึ่งจากข้อมูลในอินเตอร์เน็ตก็บอกว่าคุณค่าทางอาหารเทียบเท่าผักสด บางอย่างอาจมากกว่าของสดเสียอีกเพราะอยู่ในกระป๋องตั้งแต่สดๆช่วยรักษาสารอาหารเอาไว้ ผักพวกนี้มีทั้งผักรวม ที่จะเป็นพวกผักไม่มีใบ เช่น ถั่วฝักยาว แครอท กระเทียม ฯลฯ มาสับเป็นลูกเต๋าจิ๋วๆ ต้มรวมกัน ใส่เกลือบ้าง ไม่ใส่บ้าง ก็ว่ากันไป นอกจากนั้นก็มีเห็ดกระป๋อง และที่มีให้เลือกหลากหลายมากคือมะเขือเทศกระป๋องหลายรูปแบบ ตั้งแต่เป็นซอสไปจนถึงเป็นชิ้นที่ปรุงรสต่างๆกัน ที่เคยซื้อมากินก็เป็นมะเขือเคี่ยวกับพวกเครื่องเทศสไตล์อิตาลี่ อร่อยดีเหมือนกัน ล่าสุดที่ซื้อมาแต่ยังไม่ได้กินคือข้าวโพดหวานขาว ราคาของผักกระป๋องพวกนี้ก็ต่างกันไปตามประเภทของผัก เช่น เห็ดกระป๋องจะแพงหน่อย และก็ที่ถูกสุดลองซื้อมากินคือ Sauerkraut

คราวนี้มาถึงผักโขมกระป๋อง เขาแค่เอาผักโขมมาต้มเฉยๆ ไม่ใส่อะไรเลย ที่เห็นและกินมามีสองแบบ คือแบบต้มทั้งใบ กับแบบสับก่อนแล้วค่อยมาต้ม แต่พอเปิดออกมามันก็เละๆเหมือนกันนั่นแหละ แค่แบบใบอาจจะมีเส้นสายยาวกว่าเท่านั้น รถชาติก็เหมือนๆกัน ผักนี้ ตกกระป๋องละราว $1 เอามาผัดรวมกับอย่างอื่นก็กินได้ 3-4 มื้อ เอามาผัดกับหมูหั่น ใส่เกลือไปหน่อย ใส่ผักโขมกระป๋องเยอะๆหน่อยอร่อยดี คล้ายๆหมุ่ยชอย แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว มีกลิ่นคล้ายสาหร่ายนิดๆด้วย แต่ถ้าเอามากินเย็นๆกับขนมปังก็เฉยๆ เพราะมันจืดๆ

ต่อมาลองผักสดดูบ้าง มีผักโขมเด็ดเป็นใบๆแล้วใส่ถุงขายถุงละ $1.99 ก็ซื้อมาผัดดู แต่คราวนี้ผัดกับปลาแมคเคอเรล กับปลาแซลมอนกระป๋อง (ในน้ำเกลือ) เพราะหมูหมดแล้ว แล้วมากินปลาบ้าง ก็ได้รสชาติอีกแบบหนึ่ง มีกลิ่นคาวปลาปนมาบ้าง แต่กลิ่นและรสของผักโขมสดนี่ไม่เหมือนกับผักกระป๋องซะทีเดียว คือมันไม่มีกลิ่นออกสาหร่าย ซึ่งน่าจะเกิดจากการหมัก รสผักสดก็ออกสดๆ จืดๆหน่อย ขมๆเล็กน้อย อร่อยไปอีกแบบ

I buy its banana from Giant store. The ordinary banana here or Kluay Horm กล้วยหอม in Thai costs 59 cents a pound. Sometimes there is red banana which is around 80 cents a pound and sometimes 66 cents per one pack, which has 5 – 6 fruits. When I buy red banana, I need to leave it for 2 -3 days for good taste. If I eat it immediately, it tastes a little sour, like unripe banana, and it’s hard to peel. There is also what Chiquita calls “Mini Banana” which I think it may be Kluay Kai กล้วยไข่. This “Mini Banana” tastes like Kluay Kai in Thailand that I ate. It’s in pack of 6-7 fruits and costs $1.49.

In Chiquita banana website, there are other two types of banana it sells that I haven’t found at the store.

Banana from Chiquita is grown in Texas, Panama, Guatamala, and some other countries in the vicinity of the equator.

Today at 1.00 pm, I planned to go to downtown to claim my malfunctioned cell phone at an at&t store. However, when I was waiting for a bus, a woman came to ask me if the bus was running, which made me wondered, and I had no idea to answer her. She told me to make a phone call to the bus’ information service because she was afraid it had stoped as routes were cut due to flash flood in some area nearby! I had neither though of that before nor had I checked the news. Therefore, after she left, I made a phone call (I had another spare phone from Thailand, the old Nokia, in which I had put at&t sim card.) to the bus’ information center and there was an automatic voice message telling me that today the bus would stop running 6 pm and it would not operate the next day as well. Although it was then 1.15 pm, but I did not see the bus which should have arrived by 1.14 pm according to the schedule, and so I believed the bus for this route had been terminated already. Then I changed my direction to Giant store nearby to buy food and walked back to my shelter. The distance between my apartment and the store is about 0.8 miles according to Google map.

At the store, the electricity had been cut off like at my apartment which had been in no light since 11.30 am. All refrigerators did not operate. The refrigerators for dairy products, fresh flesh and such that normally had no doors were covered by big plastic sheets to keep the cool temperature. But those for fresh vegetable were still openned. For the top-open ones, they were coverd by thick box paper and staffs also added dry ice to them. However, the store still had emergency generators for some light, scales, cash registers, and songs.

When I went back to the house, about 3.00 pm, the electricity had come. I turned on the computer and searched for the flood news in Harrisburg and it was stunning. The water level of Susquehanna river near Harrisburg was very high. The level was about the bottom of the bridge across two coasts of Harrisburg downtown. On the road was also flooding water. The news reported that there was a storm originating from the south near D.C. to northeast, which also passed the east area of PA. There were also two jet streams from the west acting like walls that prevent the rain from going outside this area, so the rain was condensed in this vicinity. This is a link to the news: http://www.accuweather.com/news.asp

The campus had been closed for 2 days including today. By the way, Middletown still had no flood, just rain showering almost whole day and night.

Now, 4.40 pm, the rain started showering again.

rm -rf ~/.wine
rm -f ~/.config/menus/applications-merged/wine*
rm -rf ~/.local/share/applications/wine
rm -f ~/.local/share/desktop-directories/wine*
rm -f ~/.local/share/icons/????_*.xpm

where ~ represents the home directory.

export http_proxy=http://<username>:<password>@<proxy host>:<port>
‘ftp_proxy’ can be done in the same way.

You can set those only for a terminal session by just typing them directly to the terminal or set them permanently by appending the lines into the same files as setting ‘PATH’ variable.

However, when I switched to Ubuntu, setting those variables, I still could not use apt-get install …
To enable the apt-get to get through the proxy, I need to edit the file ‘/etc/apt/apt.conf’ by adding the following lines:

Acquire::http::proxy “http://<username>:<password>@<proxy host>:<port>”
Acquire::ftp::proxy “http://<username>:<password>@<proxy host>:<port>”

Don’t forget that usually you can edit this file only if you have the root right.